فیلمی که ترانه‌های بیتلز را به سینما می‌آورد

ایران آرت: "بیتل‌ها" موفق‌ترین گروه راک جهان در دهه ۱۹۶۰ بود. چه اتفاقی می‌افتد اگر روزی دیگر کسی آثار این گروه را به یاد نیاورد به‌جز یک نوازنده خیابانی؟ این موضوع آخرین فیلم دنی بویل، کارگردان بریتانیایی است.

ایده فیلم "دیروز" (Yesterday) ناب و اصیل است. فیلم با قطع برق و خاموشی ۱۲ ثانیه‌ای در سراسر دنیا شروع می‌شود. درست در همین موقع جک مالیک،‌ گیتارنوازی غیر حرفه‌ای، سوار بر دوچرخه‌اش با اتوبوسی تصادف می‌کند و او را به بیمارستان می‌برند.

وقتی جک به هوش می‌آید‌ جهان تغییر کرده است - دست کم از برخی جنبه‌ها. یکی از ترانه‌های گروه بیتل‌ها مدام در ذهن او تکرار می‌شود و او در حینی که روی تخت بیمارستان دراز کشیده آن را زمزمه می‌کند، به طوری که دوست دخترش، الی از این رفتار او متعجب می‌شود. اما این تازه اول ماجراست.

پس از اینکه جک بیمارستان را ترک می‌کند و دوستانش برای خوشامدگویی به او برایش جشن می‌گیرند‌، همه با هم می‌نشینند و جک گیتارش را برمی‌دارد و ترانه "دیروز" بیتل‌ها را می‌خواند. دوستانش ذوق‌زده می‌شوند و می‌پرسند از کجا این ترانه را پیدا کرده؟ عجب متن و ملودی ساده و زیبایی!

بیتل‌ها در ۹ اوت ۱۹۶۹ در اوج شهرت در لندن. از چپ به راست: پل مک‌کارتنی، رینگو استار، جان لنون و جورج هاریسون

حال نوبت جک است که حیرت‌زده آن‌ها را نگاه کند. او فکر می‌کند "دیروز" را همه از کوچک و بزرگ می‌شناسند و می‌دانند که کار بیتل‌هاست! اما بعد معلوم می‌شود که کسی این ترانه را نمی‌شناسد. کسی تا بحال اسم بیتل‌ها را نشنیده و ترانه‌های دیگر این گروه هم برای همه ناآشنا هستند و واقعا هم صفحات موسیقی بیتل‌ها را دیگر در فروشگاه‌ها نمی‌توان یافت. دیگر هیچ کجا اثری از چهار نوازنده و خواننده بریتانیایی وجود ندارد و تصویری از آنها را هم نمی‌توان در جایی پیدا کرد.

داستان تبدیل شدن خواننده‌ ناشناس به ستاره موسیقی

به گزارش دویچه‌وله، شروع فیلم باورنکردنی و در عین حال جذاب است. دنی بویل،‌ کارگردان بریتانیایی، جک مالیک‌ را که هیمش پاتل نقش او را بازی می‌کند به سفری غیر منتظره به دنیای موفقیت می‌فرستد. هیمش پاتل پیش از این فیلم تنها برای سریالی تلویزیونی در بی‌بی‌سی بازی کرده است.

جک نیز پیش از این تنها تجربه گیتارنوازی در پیاده‌روها و بارهایی را داشته است که مشتری چندانی ندارند. حال او احساس می‌کند که بر روی گنجینه‌ای از موسیقی با ابعادی غیر قابل تصور نشسته است.

هیمش پاتل، بازیگر نقش اول "دیروز"، در حال گفتگو با دنی بویل، کارگردان فیلم

خود او در حقیقت ناراحت است از اینکه بخواهد دسترنج دیگران را به نام خود معرفی کند. اما چون کسی نمی‌خواهد باور کند که زمانی گروهی به نام "بیتل‌ها" وجود داشته که ترانه‌هایی چون "دیروز" را می‌نوشته و می‌خوانده‌، به دنبال سرنوشتی راه می‌افتد که انگار برایش رقم خورده است. او تبدیل به ستاره موسیقی‌ای می‌شود که توانایی نوشتن اشعاری بی‌نظیر را دارد و تعداد هوادارانش آنقدر زیاد است که برای اجرای کنسرت نیاز به سالن‌های عظیم دارد.

در این میان ترانه‌سرای معروف دیگری استعداد او را می‌بیند و از او حمایت می‌کند. اد شیران،‌ که در این فیلم نقش خودش را بازی می‌کند‌، می‌بیند که مرد جوان دیگری مثل خود او بر روی کره زمین وجود دارد که گویی به طور طبیعی توانایی خلق ترانه‌هایی را دارد که پرفروش می‌شوند.

دنی بویل: به جای جیمز باند یک فیلم کوچک درباره موسیقی

دنی بویل که با فیلمی درباره موسیقی و مواد مخدر (رگ‌یابی) به عنوان کارگردان شهرت یافت و اثرش بنام "میلیونر زاغه‌نشین" برنده جایزه اسکار شد و از آخرین آثارش فیلم "استیو جابز" درباره بنیانگذار اپل است‌، در اصل برای ساختن بیست و پنجمین فیلم جیمز باند در نظر گرفته شده بود. اما بویل با تهیه‌کننده جیمز باند به توافق نرسید. گفته می‌شود که دیدگاه‌های زیباشناختی او و تهیه‌کننده بسیار با هم متفاوت بوده است.

حال بار دیگر می‌توان به تماشای فیلمی دیگر از او درباره موسیقی و معجزه و رویای دستیابی به موفقیت‌های بزرگ نشست. ناقدان فیلم معتقدند که به هر حال فیلمی مانند "دیروز" با شخصیت و دیدگاه‌ این کارگردان بریتانیایی بیشتر همخوانی دارد تا جیمز باند.

جک در حال مشورت با اد شیران (در نقش خودش)، ستاره‌ دیگری در عالم موسیقی

درخشش اد شیران به عنوان هنرپیشه

ایده مطرح کردن بیتل‌ها در قالبی جدید بر پرده سینما از جذابیت زیادی برخوردار است. موفقیت فیلم مدیون بازیگر نقش اول آن، هیمش پاتل است که هنرپیشه‌ای بریتانیایی با تبار آفریقایی - هندی است. همچنین اد شیران توانسته است به عنوان هنرپیشه در این فیلم به خوبی بدرخشد. فیلم به تماشاگر امکان می‌دهد تا حدی با زندگی هنری خود شیران هم آشنا شود.

طبیعی است که موسیقی نقش مهمی در فیلم کمدی رمانتیک "دیروز" بازی می‌کند. اگرچه چهار موزیسین بریتانیایی با موهای "بیتلی" (مثل سر قارچ) را در این فیلم دیده نمی‌شوند،‌ اما چندین و چند ترانه آنها را می‌توان با صدای گرم هیمش پاتل شنید و با آن تحت تاثیر جادوی موسیقی "بیتل‌ها" هم قرار گرفت.

اکران این فیلم در سینماهای کشورهای مختلف جهان از پایان ماه ژوئن آغاز می‌شود. در آلمان این فیلم را از ۱۱ ژوئیه می‌توان در سینما تماشا کرد.