مادر مهربان​تري باشيد

اگر جزو آن دسته مادراني هستيد که ناگهاني و به خاطر مسائل ريز و درشت بر سر فرزندان​تان جيغ و فرياد مي​کنيد و بعد خيلي زود پشيمان مي​شويد اين توصيه​ها را جدي بگيريد ...آنچه که در فرزندان​تان مي​بينيد در واقع آيينه​اي از حرکات کوچک و بزرگي است که در طول روز خودتان مقابل چشمان آنها انجام مي​دهيد. پس اگر فرزندتان راهي را به اشتباه مي​رود و حرکتي را به غلط انجام مي​دهد قبل از هرگونه توبيخ و تنبيه او آنچه را که پيش روي چشمانش انجام داده​ايد،​ مرور کنيد. رفتار او مي​تواند يک نماي عيني يا يک کپي بي​نقص از رفتار خود شما باشد.



بهتر است قبل از هر چيزي بدانيد که تکرار منظم بدخلقي و بداخلاقي در مقابل چشمان بچه​ها ضرر و زيان بسياري را براي آنها و شما در پي خواهد داشت. جديدترين تحقيقات نشان داده است هر چه والدين به خصوص مادرها که بيشتر با بچه​ها طرف هستند عصبانيت بيشتر از خود در زمينه​هاي مختلف مقابل فرزندانشان نشان دهند. بچه​ها ناخودآگاه نسبت به هم سن و سال​هايشان خصوصيات تهاجمي بيشتري خواهند داشت و افسرده خواهند شد. آنها خيلي راحت چنين مشکلاتي را در مدرسه و در جمع هم سن و سال​هايشان نشان مي​دهند. فراموش نکنيد هر چه فرزند شما کوچکتر باشد رفتارهاي شما تأثيرگذاري بيشتري روي روح و روان او دارد. نکته اينجاست که چطور مي​توان در عين عصبانيت مهربان هم بود. بچه​ها در واقع مهمترين درس​ها را زماني از پدر و مادرهايشان ياد مي​گيرند که آنها در اوج عصبانيت قادر به کنترل رفتار خود هستند. شما در چنين موقعيتي اين نکته را به فرزندتان قند که مي​شويد که همه عصباني مي​شوند اما مهم اين است که چطور در اوج عصبانيت بتوان موقعيت را مديريت کرد.



عذاب​آورترين اتفاق براي بچه​ها که اتفاقا تأثيرگذاري غيرقابل انکاري روي شخصيت آنها هم دارد دعواي پدر و مادر مقابل چشم فرزندانشان است. مهمتر از اين،​ بدگويي شما از همسرتان براي فرزندانتان است. اين اتفاق هيچ ثمره​اي جز استرس براي بچه​ها ندارد. به جاي اين بعد از بحث و دعوا بهتر است موضوع را اينطور براي بچه​ها روشن کنيد. «ما از هم ناراحت بوديم و به خاطر همين ناراحتي با هم صحبت کرديم و حالا هم داريم روي اين موضوع کار مي​کنيم تا مشکل زودتر حل شود. طبيعي است وقتي آدم​ها با هم زندگي مي​کنند گاهي اوقات از يکديگر عصباني هم مي​شوند. ما هر دو متأسفيم که صدايمان کمي بلند شد. مطمئن باشيد ما هنوز همديگر را دوست داريم درست مثل سابق.» ترس بچه​ها را که ثمره دعواي زن و شوهري است با اين جملات از بين ببريد. اجازه ندهيد فرزندانتان به دليل يک دعواي نه چندان جدي احساس خطر کنند.



وقتي يک غريبه در حين رانندگي و يا در خيابان به هر دليل شما را ناراحت مي​کند درباره ماجرا به فرزندتان اينطور توضيح بدهيد:«آن آدم واقعا من را عصباني کرد.

چه رفتار بي​ادبانه​اي! اما هر چه که بود من اجازه نمي​دهم اين موضوع بقيه روزم را خراب کند» با اين رفتار در واقع شما از خودتان براي کودکتان يک الگو ساخته​ايد. الگويي که به او ياد مي​دهد چطور موقعيت​هاي عذاب​آور زندگي را مديريت کنيد و به کودکتان ياد مي​دهيد چطور عصبانيت خود را کنترل کنيد قبل از اينکه عصبانيت شما را تحت کنترل درآورد.



وقتي آرامش خود را از دست مي​دهيد حداقل سعي کنيد خشم​تان را کنترل کنيد. دقت کنيد که در چه مواقعي از طول روز شما بيشترين ميزان عصبانيت را تجربه مي​کنيد؟ و اين اتفاق در چه موقعيتي پيش مي​آيد؟ زمان اوج عصبانيت خود را شناسايي کنيد و تلاش کنيد آن را به حداقل برسانيد. شما حتي مي​توانيد موقعيت را براي فرزندتان با قاطعيت اينطور مشخص کنيد: «وقتي تو کارهايت را ناديده مي​گيري من واقعا عصباني مي​شوم» حالا خواهيد دانست که چطور مي​توان موقعيت بهتري را ساخت. شما با قدرت و بدون عصبانيت با آنها صحبت مي​کنيد. اين خوب بخش عمده​اي از راه حلي براي کنترل خشم​تان است.



براي خونسرد باقي ماندن در مقابل رفتارهاي غيرقابل فرزندانتان اين قوانين را پيروي کنيد: سوال صحيح را بپرسيد:​وقتي فرزند شما رفتار غيرمعقولي از خود نشان مي​دهد به طوري که شما را به مرز انفجار مي​رساند اين راهکار را در پيش بگيريد: به جاي فکر کردن درباره اينکه چرا او چنين حرکتي را انجام مي​دهد. روي فرزندتان تمرکز کنيد. رفتار او قطعا دليل خاصي دارد. آيا او عصباني است؟ حوصله​اش سررفته و يا خسته است؟ شايد هم واقعا به توجه شما نياز دارد. به جاي اينکه عصباني شويد سعي کنيد نيازآن لحظه کودک​تان را پيدا کنيد و براي رفعش دست به کار شويد.



در لحظات آرام، شما و همسرتان بايد براي مديريت کردن بحث​هاي بين خود، در شکل متفاوتي نسبت به دفعات قبل موافقت کنيد. در اوج عصبانيت درست وقتي که از همسرتان شاکي شده​ايد! موقعيتي که شما را اينطور به هم ريخته ترک کنيد و در فضاي ديگري کمي قدم بزنيد تا مجبور نشويد عصبانيت خود را برابر چشم کودکتان نشان دهيد. بين خود و همسرتان يک علامت مشخص بگذاريد تا در شرايطي که هر کدام از شما به شدت عصباني شده​ايد با يادآوري آن علامت بحث را به زمان ديگري موکول کنيد. زماني که هر دوي شما آرام​تر هستيد.



آخرين آمار نشان مي​دهد که 90درصد والدين اين واقعيت را مي​پذيرند که در طول يکسال بارها و بارها بر سر فرزندان بين 2 تا 12 سال خود فرياد کشيده​اند. براي جلوگيري از جيغ و فرياد کردن بر سر بچه​ها اين روش را به کار ببريد؛​در اوج عصبانيت فکر کنيد فرزند شما يک نوزاد است حتي اگر واقعا اينطور نيست.

بايد بپذيريم که نوزادان جذابيت بيشتري دارند در عوض بچه​هاي ديگر به خصوص در ابتداي نوجواني گاهي واقعا خلق و خوي آزاردهنده​اي از خود نشان مي​دهند.

بنابراين اگر در چنين شرايطي تصور کنيد آنها نوزاد هستند مي​توانيد رفتار معقول​تري از خود نشان بدهيد. در اين شرايط يک نفس عميق بکشيد. اگر مي​توانيد به اتاق ديگري برويد و براي دو، سه دقيقه قدم بزنيد. نکته اينجاست که شما در چنين شرايطي بايد براي دقايقي از فضا و موقعيتي که باعث ناراحتي​تان شده فاصله بگيريد تا بتوانيد خودتان را به لحاظ روحي ريکاوري کنيد. فراموش نکنيد که هيچگاه در اوج عصبانيت همه تقصيرها را گردن فرزندتان نياندازيد. اگر از شدت عصبانيت بيش از حد سر او داد و فرياد کرديد بعد که به آرامش رسيديد کنارش بنشينيد و به او يادآور شويد که حرکتش شما را عصباني کرده اما شما هم نبايد آنطور سرش داد و فرياد مي​کرديد و بابت اين موضوع متأسف هستيد. شما حق داريد فرزندتان را توبيخ کنيد اما شکل اين قضيه بسيار مهم است.

اختصاصی مجله اینترنتی برترین ها Bartarinha.ir