یک نکته درباره مونولوگ احساسی مرد سههزارچهره
مونولوگ مسعود شصتچی احساسات همه را برانگیخت اما کماکان از ضعف فیلمنامه حکایت داشت.
سینماسیتی: در قسمت دهم «مرد سههزار چهره»، شاهد مونولوگی اثرگذار از کاراکتر مسعود شصتچی درباره ایران هستیم؛ مونولوگی که احساسات مخاطبان را تحتتاثیر قرار میدهد و حس وطنپرستی همه را برمیانگیزد. با وجود جذابیت و ارزشمند بودن صحبتها، مجموعه شرایط باورپذیر به نظر نمیرسد و از ناتوانی نویسندهها در شخصیتپردازی و خلق صحیح روابط علی و معلولی حکایت دارد.
۱. طبیعتا مونولوگ کاراکتر شصتچی در «مرد سه هزار چهره» درباره ایران و مقایسه وطن با مادر، حال همهمان را دگرگون میکند اما با توجه به جنس شخصیتپردازی و ویژگیهایی که در این سه فصل از او سراغ داریم، شنیدن چنین مونولوگی از زبان او چندان منطقی به نظر نمیرسد. انگار نویسندهها بیخیال ویژگیهای خاص شصتچی شدهاند و این حرفها را در دهان او گذاشتهاند.
۲. مشکل اصلی «مرد سه هزار چهره» ضعف فیلمنامه است. شصتچی فردی سابقهدار است که همه او را میشناسند. مگر میشود کسی به حضور او مشکوک نشود. طبیعی است که پیش از اعزام با تیم مذکرهکننده، حتما پیشینهاش را رصد میکنند و اطلاعاتش فاش میشود. اصلا شصتچی با چه کسی جابهجا شده که هیچکس او را نمیشناسد و انقدر الکی به چنین جایگاهی راه پیدا کرده است؟
۳. «مرد سههزارچهره» یک کمدی اجتماعی است که مسائل مختلف را به نقد میکشد. پس ما با اثری فانتزی مواجه نیستیم. در چنین بستری همهچیز باید برمبنای روابط علی و معلولی دقیق پیش برود. اثری که با حواشی مذاکراتی که برای مردم ایران اهمیت دارد شوخی میکند و احساسات آنها را تحتتاثیر قرار میدهد، باید پیش از هرچیز باورپذیر باشد.
ارسال نظر