روحانیت خطر بغض‌های ایمان‌سوز را جدی بگیرد

یک آفت بزرگ که از بطن روش‌های افراطی سر برمی‌آورد، اِعمال بغض‌های ایمان‌سوز است. معیار افراد افراطی به جای آنکه حمایت از حق و مبارزه با باطل باشد، مخالفت با هر چیزی است که فلان شخص می‌گوید و هدفی است که او آن را دنبال می‌کند خواه حق باشد یا باطل. به عبارت روشن‌تر، افراطیون وقتی با کسی مشکل داشته باشند، او اگر در زمانی که آفتاب به همه جا تابیده بگوید الآن روز است، افراطیون خواهند گفت نه‌ خیر اینطور نیست و الآن به هزار دلیل شب است و اگر در شب تار، او بگوید الآن شب است آنها خواهند گفت الآن روز است! چنین کژراهه‌ای را حتی از افراد غیرمنتسب به روحانیت نمی‌توان پذیرفت چه رسد به افرادی که مدعی برخورداری از علوم دینی هستند.

متأسفانه این روش افراطی و بشدت انحرافی در حال گسترش است و کار به جائی رسیده که بعضی از این افراد حتی حاضر شده‌اند برای نشان دادن بغض خود به تعفن برجامانده از رژیم شاهنشاهی پناه ببرند. البته این، نتیجه عدم تعادل کسانی است که از چاله تفریط به چاه افراط غلطیده‌اند و انتظار دیگری از افرادی با چنان سابقه‌ای نمی‌توان داشت، سوختن ایمان در آتش بغض‌های جاهلی.

روحانیت باید خطر بغض‌های ایمان‌سوز را جدی بگیرد و با تقویت روش اعتدالی در تمام زمینه‌ها، مانع گسترش روش‌های افراطی شود. رسیدن به این هدف مهم، نیازمند فرهنگ‌سازی است و با اظهار تأسف و بی‌عملی هیچ مشکلی حل نخواهد شد.