درد دل یک جوان ۳۰ساله که اشک‌تان را درمی‌آورد

بعنوان درد دل مینویسم : من 50 سالمه و از سی سالگی دلم میخواسته برم. اگر یکروزی بتونم برم پشت سرمم نگاه نمی‌کنم و هیچ یادگاری نمیبرم از کشوری که هرگز وطنم نشد و من همیشه در اون مثل یک مهاجر غریب و یا بدتر و کمتر از یک مهاجر بودم و جوونی من در این کشور بر باد رفت و اونهایی که بهشون می‌گفتند هموطن حق من و امثال من رو یا خوردند و یا پایمال کردند. تا لحظه مرگم آرزو خواهم کرد که کاش میتونستم برم و فراموش کنم اهل کجا بودم ....

آاااااااه... حرف دل ما رو زدی ... بزرگ ترین ترس ما هم همینه ... اینکه خوبان برن و ما با اینها تنها بمونیم... لطفا نرید. خواهشا نرید !!!

کاربر محترم حرف شما درسته ولی واسه رفتن یا باید پول زیاد داشته باشی یا کلا خانواده ت اونجا باشن که تو رو هم ساپورت کنن وگرنه به تموم این چیزایی که گفتی باید درد غربت و بی هم زبونی و ....هم اضافه کنی