راهی که «منوچهر والی‌ زاده» دشوار پیموده

منوچهر والی‌زاده؛ گوینده و صداپیشه در روزنامه آرمان نوشت: اوایل دهه چهل تقریبا دو سه سالی بود که وارد کار دوبله شده بودم و در سینما هم نقش خداداد را بازی کردم، هرچند علاقه زیادی به بازیگری در سینما نداشتم و در عین حال در دوبله کارهای زیادی به من پیشنهاد شده بود و دوست داشتم در آن حوزه فعالیت کنم.

در آن زمان جمعیت ایران حدود سی میلیون نفر بود و مانند الان نسل جوان زیادی وجود داشت بنابراین اگر جوانی کمی استعداد هنری داشت می‌توانست خیلی زود اوج بگیرد و برای خودش نامی دست و پا کند.همچنین استخدام به دلیل کم بودن جمعیت راحت‌تر از امروز بود.در آن زمان پدرم در شرکت تلفن کار می‌کرد و بنده هم حدود سه سال کارمند همان شرکت بودم و به خاطر عشقی که به کار هنری داشتم خیلی راحت از آنجا استعفا دادم و بیرون آمدم. اوایل آقای کسمایی تماس می‌گرفت و من از اداره فرار می‌کردم اما در نهایت ترجیح دادم آن کار را کلا کنار بگذارم.

بعد از یکی دو سالی که در دوبله نقش گرفتم و شناخته شدم، کم کم پیشنهاد بازی در سینما و تلویزیون برایم زیاد شد.به هرحال شرایط به گونه‌ای پیش رفت که در هجده فیلم سینمایی بازی کنم و در همان دوران همکاران و دوستان دیگرم مانند حسین حسینی و مظفر سلطانی در سریالی به نام«سرکار استوار» به ایفای نقش پرداختند و از بنده هم دعوت کردند که در آن بازی کنم و من هم پذیرفتم و به همین راحتی جلوی دوربین رفتم.پس از این سریال، در سریال دیگری به نام«قصه عشق» که داستان آن را آقای احمد بهبهانی نوشته بود بازی کردم.

کمی بعد پیشنهاد بازی در سریال «تلخ و شیرین» را داشتم که شرایط همکاری با آقای بهبهانی به عنوان نویسنده و منصور پورمند به عنوان کارگردان فراهم نشد و کار را قبول نکردم اما پس از حدود بیست قسمت شرایط به گونه‌ای رقم خورد که در نهایت به این پروژه اضافه شدم و در آن بازی کردم.این سریال حدود پنجاه قسمت بود و در آن با آقای عرفانی و مرحوم نعمت‌ا... گرجی و حمیده خیرآبادی بازی کردم. این سریال در سال پنجاه و چهار پخش شد.جالب است بدانید که برخلاف برخی از ادعاها، دستمزد بازیگران در آن دوران خیلی هم زیاد نبود.

شاید بیشترین مبلغی که به عنوان بازیگر در فیلم‌های پیش از انقلاب گرفتم، حدود هجده هزارتومان بود که در فیلم«هیولا» با بازی بیک‌ایمانوردی دریافت کردم.در دو فیلم دیگر هم به نام «گل گمشده» و «فرشته‌ای در خانه من» با بهروز وثوقی همبازی شدم که آن زمان یکی از گران‌ترین بازیگران سینما بود.البته آشنایی ما با یکدیگر به سال‌ها قبل بازمی‌گردد که در دوبله با هم آشنا شدیم اما او بازیگری را دوست داشت و پس از مدتی وارد دنیای حرفه‌ای بازیگری شد.در آن زمان در بخش دوبله گویندگان قدری مانند آقای لطیف پور، احمد رسول‌زاده، عطاا... کمالی و در راس آنها آقای کسمایی حضور داشتند که تلاش‌های آنها بود که باعث شد هنر دوبلاژ در کشور ما زبانزد خاص و عام باشد و همچنان در بخش دوبله ما جزو موفق‌ترین کشورهای جهان باشیم.