امان از ترانه سراهای درجه دو!

روزنامه تماشا: دنیای موسیقی پر است از حواشی جذاب و غیرجذاب! حواشی که خیلی وقت ها پر رنگ تر از متن می شود و روی کیفیت آثار هنرمندان این حوزه تاثیر می گذارد. یکی از شاخه های موسیقی که اتفاقا آبستن حواشی زیادی هم هست، حوزه ترانه سرایی است.

هر چند وقت یک بار باید منتظر این باشیم که فلان ترانه سرا به فلان ترانه سرا نامه بنویسید و او را متهم به کارهای خارج از عرف حرفه ای کند. گاهی هم ترانه سراها از فرصت گفتگوهای مطبوعاتی خود استفاده می کنند و به همکارانشان طعنه می زنند و از فعالیت آنها انتقاد می کنند:

نیلوفر لاری پور یکی از ترانه سراهایی است که در این سال ها کمتر تن به حاشیه های مرسوم داده و سعی کرده بدون سروصدا تمرکزش را روی کارش بگذارد. از او می پرسیم چرا ترانه سراها اینقدر با هم مشکل دارند که می گوید: «وقتی در کاری پول و شهرت وجود داشته باشد و از طرف دیگر عرضه بیشتر از تقاضا باشد، کسانی که عرضه کننده کار هستند، برای بیشتر دیده شدن و بیشتر کار کردن با هم رقابت می کنند. از آنجایی که متاسفانه تعداد ترانه سراها خیلی بیشتر از نیاز ترانه بازار است، برخی از افراد حس می کنند دیگرجان هستند که باعث کم کاری آنها می شوند.»

ور در ادامه به تماشا می گوید: «اگر دقت کنی می بینی که این اختلافات در ترانه سراهایی است که در سطح اول قرار دارند. کسانی که جایگاه خودشان را در این حرفه تثبیت کرده اند، اگر زمانی از یکدیگر دلگیر هم شوند آن را به سرعت حل می کنندو مشکل حاد و خاصی بین این افراد وجود ندارد. اما آدم های درجه دو و سه به بدترین شکل یکدیگر را نابود می کنند و به دنبال این هستند که یکدیگر را پایین بکشند.»

به لاری پور می گویم اختلاف یغما گلرویی و روزبه بمانی یکی از اختلافاتی بود که در سطح اول ترانه سرایی کشور به وجود آمد، او در پاسخ می گوید: «شاید روزبه و یغما هم با یکدیگر سر مساله ای اختلاف داشتند اما دیدید که وقتی برای روزبه مشکلی به وجود آمد، یغما اولین کسی بود که واکنش نشان داد. به قول معروف ما اگر گوشت یکدیگر را بخوریم، استخوان هم را بیرون نمی اندازیم. آدم های درجه یک، جایگاهشان مشخص است و نگران آدم های درجه دو نیستند که بخواهند بیایند و جایشان را بگیرند. من فکر می کنم این اشتباه یغما و روزبه بمانی بود که مشکلی را که می توانستند با صحبت کردن بین خودشان حل کنند، به رسانه ها کشاندند.»

نیلوفر لاری پور در ادامه صحبت هایش به ما می گوید: «یک بار که من دچار مشکل شده بودم، یغما گلرویی به سختی شماره من را پیدا کرده بودو جویای حال من شده بود. این یعنی ما یکدیگر را تنها نمی گذاریم و از هم پشتیبانی می کنیم.»

خانم لاری پور در پایان گفت و گویش با تماشا می گوید: «امان از آدم های محفلی! کسانی که هر روز در یک جلسه شعر و ترانه شرکت می کنند صحبت ها را گاهی بد منتقل می کنند و باعث بروز برخی اختلاف ها که همان مسائل خاله زنکی است، می شوند. فکر می کنم باید موضوع ترانه را از این میان حذف کنیم، این مشکل فرهنگی ماست و فقط به حوزه ترانه مربوط نمی شود. البته اینجا چون آدم ها مشهورترند، دعواها و بحث هایشان فراگیر و برای مردم جالب می شود.»