بررسی اضطراب ناشی از خبرهای كودک آزاری

موضوع صحبت باعث شده تا مدام دنبال كلمات مناسب بگردد تا در مورد كودك‌آزاري صحبت كند و وقتي كه از شرم يا ناراحتي ساكت مي‌شود، دوستش رابرت كه به دوچرخه‌اش تكيه داده به كمك مي‌آيد، خودش مجرد است و فرزندي ندارد اما خبرهاي كودك‌آزاري سبب شده تا نگران خواهرزاده‌ها و برادرزاده‌هايش باشد: «بايد نسبت به اين موضوع شدت عمل بيشتري نشان دهند. بايد نشان دهند كسي كه اين كار را مي‌كند چه سزايي مي‌بيند تا همه بفهمند. البته نمي‌شود دنيا را از اين آدم‌هاي مريض پاك كرد اما شايد بشود هم‌زمان با فرهنگ‌سازي درست تعداد اتفاقات را كاهش داد.» رابرت مي‌گويد كه يكي از راه‌هاي ديگر براي جلوگيري از اين اتفاقات تعريف قوانين حمايتي است: «من اگر بدانم فلان آقا بچه‌اش را كتك مي‌زند يا آزار مي‌دهد بايد قانوني باشد كه بتوانم بر اساس آن دست به كار شوم، جوري نباشد كه بگويند اصلا به تو چه! بچه خودش است تو چرا دخالت مي‌كني؟ خب پدر بچه است كه باشد! نبايد اجازه داشته باشد هر كاري كه خواست بكند.» آيا قرار است كمي كه فرزندش بزرگ‌تر شد در مورد حريم بدنش و ميزاني كه آدم‌ها اجازه دارند به او نزديك شوند با او صحبت كند؟ «بله، بچه‌ها بايد بدانند. بچه‌هاي امروزي فهميده هستند و فكر مي‌كنم از دو سه سال ديگر مي‌توانم در اين مورد با او صحبت كنم.»

انتقادش را از خالي بودن آموزش در مدارس شروع مي‌كند و به حوزه‌هاي بالاتر مي‌رسد، به قانون‌گذاران و سيستم قضايي: «همه منتظرند يك اتفاقي بيفتد و بعد مجرم را به‌دار بكشند، كسي كاري براي پيشگيري نمي‌كند. براي همين است كه همه مسووليت

محمود تنها كسي است كه نگراني ندارد، تك‌فرزندش هنوز يك‌ساله نشده و فكر مي‌كند كه جايش در خانه امن است: «من هيچ از اين خبرهايي كه مي‌گوييد نمي‌دانم. گوشي‌ام فقط براي زنگ خوردن است و قابليت ديگري ندارد. وقتي هم كه اين چيزها را نمي‌خوانم ديگر بي‌خودي نگران نمي‌شوم.» و بعد آسوده ميان كيسه‌هاي برنجي كه بار وانتش كرده لم مي‌دهد.