شادترین کشورهای دنیا

غمگین ترین کشورها روهم معرفی می کردن دیگه.

اینکه ایران دراین لیست جایگاهی نداره بیشتربه خود ما مردم برمی گرده، علاوه برسفارشاتی که برگریه کردن درآیین های مذهبی شده اما اساس دین خیلی از ایرانیها که همون اسلامه سفارش زیادی برخنده و شادی کرده اما نگرش خیلی ها خلاف این هست، عادتها و افکار بسیاری از ما اینگونه تربیت شده که همواره منتقد باشیم و درپی پیدا کردن نقاط ضعف و کاستی ها باشیم، همیشه نیمه خالی لیوان رو ببینیم و توقعات آنچنانی داشته باشیم، برای مثال بااینکه بسیاری از فرهیختگان ایران رو درلیست کشورهای جهان سوم قرار دادند ولی خودمون ادعای پیشرفته بودن و رکوردداربودن داریم، به چیزهایی می بالیم که باعث افتخارو شادی نیستند، بسیاری ازمردم درهمه جا درحال غرغر کردن و انتقاد هستند، مشکلات اقتصادی و خانوادگی و فرهنگی و غیره هم مزید برعلت شده و باعث شده بسیاری از جوانان و پیران ناراحتی عصبی پیدا کنند، میزان جرم و جرائم و نزاع وخشونت روزبروز درحال افزایشه و هیچ فکری هم برای حل این معضلات نمیشه، به نظرمن نسل جدید باید از همین امروز شروع کنه و نحوۀ تربیت درست فرزندان رو به خوبی یاد بگیره تا در آینده شاهد نسلی باشیم که کمتر حرف بزنه کمترناراحت باشه و با امکانات محدود خودش باعث افتخاربشه، توقعات کمتری داشته و به زندگی ساده و بدون تجملات علاقمند باشه، شاهد نسلی باشیم که شاد باشند و با پیشرفت هم به کشور هم به دنیا خدمت کنند، درگیریهاشون کمترباشه و بیشترازاحساسات از منطق خودشون کمک بگیرند

شاعر میفرماید:
همه چی آرومه من چقدر خوشبختم ...