۲۰۵۰ برای چشم بادامی‌ها، خرابه‌های آزادی برای ما!

سرخ نیوز: اتفاقی که شب گذشته فوتبال دنیا را لرزاند و نگاهها را به سمت فوتبال ژاپن و تیم ملی این کشور برد پیروزی ۴ بر یک آنها برابر آلمان یکی از غول های فوتبال جهان بود؛ غولی که دیگر نشانی از آن هیبت گذشته نداشت اما هر چه که بود در خانه تصور چنین فاجعه ای را نمی کرد.

فوتبال ژاپن که بیش از سه دهه است در مسیر پیشرفت گام برداشته حالا به مرز شکوفایی رسیده است. اولین نشانه های آن روند صعودی در جام جهانی ۲۰۰۲ مشاهده شد؛ جایی که آنها مقتدرانه از گروه خود صعود کردند و در مرحله بعد ترکیه مدعی و شگفتی ساز آن دوره به سختی از آنها عبور کرد.

شاید اگر بخواهیم اولین پله های صعود آنها را بررسی کنیم باید به روزی برگردیم که کارتون فوتبالیست ها را ساختند تا باور بزرگ شدن را در ذهن و روح بچه ها خود نهادینه کنند. آنها در جام جهانی ۲۰۲۲ همین آلمان را شکست دادند و دیشب نیز شمه هایی از یک فوتبال مدرن که تلفیق تاکتیک و قدرت بالای بدنی بود به نمایش گذاشتند.

آنهایی که فدراسیون فوتبال ژاپن را از نزدیک دیده اند می دانند که مقابل آن ساختمان زیبا چه تصویر حیرت آوری وجود دارد. جلوی آن ساختمان نزدیک به اقیانوس، ویترینی شکیل قرار دارد که بچه ای را نشان می دهد. آن بچه چهار دست و پا از پله ها بالا می رود و غایت آن مسیر قهرمانی در جام جهانی ۲۰۵۰ است لذا آنها با این شکل و شمایل زیبا هنوز با آن دورنمایی که برای خود ترسیم کرده اند ۲۸ سال فاصله دارند که با توجه به رشد فزاینده شان شاید خیلی زودتر آن را در آغوش بکشند.

حال فوتبال ما فارغ از هر مقایسه ای – که مقایسه خنده داری می شود- می خواهد در جام ملت های آسیا تنه به تنه این فوتبال بزند و جام ربایی کند، زهی خیال باطل. فوتبالی که دغدغه هایش شده است ترمیم ورزشگاه آزادی، راه دادن تماشاگران به استادیوم، آشتی دادن خطیر و نکونام، گرفتن مهاجم خارجی برای پرسپولیس، عبور سپاهان از سقف بودجه و …. اینجاست که باید از شدت ناراحتی و حسرت گریه نه، قاه قاه خندید!