اذان ما باید مال خودمان باشد

تماشا: سال هاست که بیشتر ما لحظه های افطار و پایان روز را با نوایی سپری می کنیم که خواننده اش از بین ما رفته، اما صدایش در آواز «بیات ترک» همچنان خاطره انگیز است. از زنده یاد «رحیم موذن زاده اردبیلی»؛ کسی که صدایش، صدای ملکوت و احساسش زایشگر یک اذان بود. معنویت، خلوص و قدرت اذان موذن زاده اردبیلی آنچنان است که بسیاری آن را یک رویداد معنوی مهم تلقی می کنند و آن را روح افزا می دانند، چرا که ملودی های ایرانی در اذان موذن زاده همیشه جریان دارد.


زنده یاد موذن زاده اردبیلی در سال ۱۳۲۶ برای تکمیل درس های حوزوی به قم می رود و در ایام تحصیل در بارگاه حضرت معصومه (س) نیز اذان می گفت. دیروز گفت و گویی قدیمی از او در ایسنا منتشر شد که بخش هایی از آن خواندنی است:

- این اذان گفتن در خانواده ما موروثی است. ۱۵۰ سال است که خانواده ما اذان می گویند. حتی زمانی که در اردبیل آن موقع ها شناسنامه می دادند به تناسب شغل و حرفه نام خانوادگی انتخاب می کردند، به بابایم هم گفته بودند تو چکاره ای؟ گفته بود موذن. گفته بودند نام خانوادگی شما موذن است.

- زمانی که سال ۱۳۲۹ پدرم فوت کرد و من جای او رفتم، گوینده ها می گفتند اذان، اذانی است که به وسیله استاد موذن زاده اردبیلی گفته شده، لذا این موذن زاده اردبیلی از آن موقع به اسم ما اضافه شد.

- ما ایرانی هستیم و اذان ما باید برخاسته از خودمان باشد. در حال حاضر اذان خوان هایی هستند که از عربستان تقلید می کنند و این پسندیده نیست زیرا ما باید خودمان ابتکار به خرج دهیم. الان ۵۰ سال است که کسی نتوانسته روی اذان من اذان بگوید. حتی برادرم سلیم که صدایی گیرا و زیبا دارد؛ این خواست خداست. همان خدایی که می گوید اگر با من یک صدایی کنید، محبت شما را به قلوب همه می اندازم. در کل می خواهم بگویم در هر کاری که خدا و اخلاص در نظر گرفته شود، آن کار جواب مثبتی خواهد داشت.

- وقتی اولین بار صدای اذان خود را شنیدم، مورد تشویق اطرافیان قرار گرفتم و این خوشحالی یک شادی معنوی بود که از خانواده ما صدای اذانی ضبط شده و به گوش تمام ایرانیان مشتاق می رسد. تاکنون (۱۳۸۲) که با این سن و سال هنوز مشغولم، افتخار دارم که با گفتن آن یک اذان برای اسلام و مملکتم کاری کرده باشم. ما نه ثروت داریم و نه مکنت و همین یک اذان برایمان بهترین خیر است. هر روز تلفن می زنند و می گویند که این اذان خیلی زیبا گفته شده است، می دانید چرا؟ من جوابتان را می دهم برای اینکه باطن خوشگل است، برای اینکه این اذان را با دهان روزه پر کردم تا قربه الی الله باشد. این یک کار مادی نبود، بلکه معنوی بود و نتیجه اش را هم می بینید.