جزیره هاشیما؛ جزیره ارواح

برترین ها : جزیره هاشیما (Hashima Island) که به «جزیره ارواح» نیز مشهور است، یکی از 505 جزیره غیرقابل سکونت در استان ناکازاکی ژاپن است و حدود 15 کیلومتر از مرکز این استان فاصله دارد.

این جزیره در خلال سال های 1887 تا 1974 میلادی ساکنانی داشت؛ مردمانی که به دلیل وجود معادن زغال سنگ به آنجا سفر می کردند و در همان جزیره اقامت می گزیدند. بارزترین ویژگی کنونی این جزیره، آپارتمان های خالی و رهاشده ای بتونی و موج شکن هایی است که در اطراف آن همچنان باقی مانده اند.

این جزیره در آن سال ها تحت فرمانداری استان ناکازاکی بود.

در سال 1890 میلادی، کمپانی میتسوبیشی این جزیره را خریداری و پروژه خود را آغاز کرد. هدف آنها استخراج زغال سنگ از معادن زیر دریا بود. میتسوبیشی نخستین آپارتمان های بلند و بتونی (9 طبقه) را در ژاپن ساخت. هر بلوک از این آپارتمان ها در سال 1916 میلادی برای رده های مختلف کارگرها در نظر گرفته شده بود. بتونی بودن این ساختمان ها از آنها در برابر تایفون و چرخندهای استوایی که بسیار مخرب بودند، محافظت می کرد.

در سال 1959 میلادی، جمعیت این جزیره 6.3 هکتاری به بالاترین میزان در کل جهان یعنی 5,259 نفر رسید. تراکم جمعیت افراد در هر هکتار حدود 835 نفر بود که تا آن زمان در دنیا سابقه داشت.

از زمانی که در ژاپن، نفت جایگزین زغال سنگ شد، یعنی حوالی دهه 1960 میلادی، معادن زغال سنگ در سراسر این کشور به تدریج بسته شدند. معادن هاشیما نیز از این قاعده مستثنا نبود. پیرو این رویدادها، میتشوبیشی در سال 1974 میلادی به طور رسمی تعطیلی معادن هاشیما را اعلام کرد. در نتیجه این رویداد، این جزیره امروزه یکی از زیباترین خرابه های تاریخی است که به «جزیره ارواح» نیز شهرت دارد.

در آوریل سال 2009 میلادی بود که این جزیره به عنوان مکان گردشگری معرفی و پس از 35 سال متروک و بی رفت‌وآمد بودن، سرانجام شاهد عبور و مرور مردم بر روی خاک خود شد.

وضعیت کنونی جزیره

هر سال بر دوستداران و مسافران این جزیره افزوده می شود. جذابیت اصلی آن خانه هایی هستند که پس از این همه سال بدون تغییرات زیاد همچنان باقی مانده اند. این جزیره یکی از مکان های زیبا و محبوب خرابه‌دوست هایی است که در میان دیوارهای ریخته و ساختمان های نیمه‌مانده چیزهایی می بینند که شاید مردم عادی نبینند و لذت هم نبرند.

اما باید بدانید پس از بازگشایی این جزیره، بسیاری از این ساختمان ها ریختند و برخی دیگر نیز در معرض فروپاشی هستند. اما ستون اصلی و بتونی ساحتمان ها همچنان پربرجاست. این جزیره تا سال 2002 میلادی جزو اموال Mitsubishi Material بود.

در سال 2005 میلادی فقط روزنامه نگارها اجازه ورود به این جزیره را پیدا کردند. همین باعث شد تا عکس های بسیاری از خانه های خالی از سکنه این شهر در همه دنیا منتشر و پخش شود. جذابیت بسیار این خرابه ها کار را به جایی رساند که سرانجام در سال 2008 میلادی پای گردشگران (به صورت محدود) به این جزیره باز شد و در بهار سال 2009 میلادی به طور رسمی به عنوان یکی از مناطق گردشگری دنیا معرفی شد.

به دلیل آب و هوای بدی که این جزیره دارد، فقط 160 روز در سال قابل سکونت است. در خلال سال های 2009 تا 2011 میلادی، این جزیره به واسطه فیلم های مستند و عکس هایی که از آن گرفته و منتشر شدند بسیار شهرت پیدا کرد. در سال 2013 نیز گوگل کارمندان خود را برای گرفتن تصویر به منظور استفاده در نقشه گوگل به این جزیره فرستاد و اکنون می توانید نمای 360 درجه از بخش های مختلف آن را در وب تماشا کنید.