طنز؛ همه جا امن و امانه!

روزنامه ایران:

خب وقتی رئیس جمهوری قانونی و حائز رأی اکثریت را در تریبون‌های رسمی ساده لوح خطاب کنند، باید هم نشریه‌ای هنرمندان را«...» بنامد و وقتی هم توقیف شود بتواند از یک مرجع بالاتر حکم بگیرد و باز هم منتشر شود و باز هم به «...» نامیدن هنرمندان مفتخر باشد. خب اینجوری می‌شود که مجری یک برنامه تلویزیونی هم برخی سایت‌ها را به خاطر انتشار خبر یا شایعه‌ای «قهوه ای» خطاب می‌کند. اینجوری می‌شود هنرمندان از خطای طبیبی خشمگین می‌شوند و حرف‌های تیز‌تر از تیغ می‌زنند و اطبا هم در جواب پای صنعتی و سنتی را پیش می‌کشند.

حالا کافیست شما یک انتقاد کوچک از عملکرد دکترکاپیتان شهردار بفرمایید. یا مثلاً از مدیریت صدا و سیما سؤال کنید یعنی این دولت محض رضای خدا یک قدم مثبت در طول حیاتش برنداشته که قابل عرض باشد؟ خیلی سریع رسانه‌های مربوطه عزیزان، حمله و هجوم همه جانبه و از هر سو را آغاز می‌کنند.

بعد دوستان معترض هستند که چرا جو ورزشگاه‌های ما خانوادگی نیست و ملت 90 دقیقه لیچار را مثل نقل و نبات نثار خانواده تیم حریف، داور مسابقه و حتی بازیکن خودی می‌کنند. خب عزیزان، تماشاگر هم وقتی می‌بیند که نشریه‌ای بعد از فحاشی گردن فرازتر کرده و مفتخر به «...» خواندن دیگران است، انتظار دارید دست از شیر سماور و اگزوز خاور بردارد و به عزیزم دقت کن اکتفا کند؟

به نظر دوستان هنرمند بیهوده جلز ولز می‌کنند و فریاد وا اخلاقا سر می‌دهند. حالا یه نشریه‌ای این گوشه کنارا یه حرفی زده. خودتان را بگذارید جای داورهای فوتبال یا گلزن تیم حریف! یکهو ۴۰، ۵۰ هزار نفر یکصدا شما را «...» خطاب کنند. یا خودتان را بگذارید جای ۱۸ میلیونی که به رئیس جمهوری کشورشان رأی داده‌اند و تا به حال طرف مذاکره‌کننده با تمام دشمنی و حقه بازیش از تریبون‌های رسمی او را ساده لوح یا خائن یا عمروعاص خطاب نکرده. تازه مگر کسی جرأت دارد به این تریبون‌های رسمی از گل نازک‌تر چیزی بگوید. خب باید نتیجه گرفت که اوضاع اهالی هنر خیلی هم بد نیست. هنوز نسبت به داورهای فوتبال و حامیان رئیس جمهوری کشور وضعیت بهتری دارند. بهتر نیست خودمان را به نشنیدن بزنیم؟ بی خیال دوستان؛ شهر در امن و امان است...