طنز؛ يعني مي‌خوام بگم كه...

وحيد رضايي در ضمیمه طنز روزنامه قانون نوشت:

انقدر مامانم توی خونه پرسیده:«هشتگ یعنی چی؟!»، «عمه ملوکت می‌گه منو تگ کن.یعنی چیکارش کنم؟!»، «وااا وحید یه آقای سبیلو بهم از این پیام دیرکت میرکتا داده.....عههه آخی پسرِ خاله اختره.همسایه قدیمیمون یادته؟چه عوض شده ماشاا... بزنم به تخته.» و خلاصه از این صحبتا که امروز بابام کشیدم کنار و گفت:«پسرجون برای منم بساز!» با خودم گفتم لابد بابا تحت آموزش‌های غلط محیط مجازی اینطوری حرف می‌زنه و حتما قراره بعدش هم ه چسبون رو به جای اِ ربط به کار ببره.گفتم:«بابا جان اولا بساز، غلطه. ساز بزن درسته.ثانیا من که ساز زدن بلد نیستم.»

گفت:« بچه جون ساز چیه! میگم یه دونه از اینایی که مامانت تو گوشیش داره برای من بساز.» اینستاگرام رو می‌گفت.سریع براش ساختم و تو قسمت معرفیش هم نوشتم:عکاس،آرشیتکت،یه مهرماهی خاص،دایرکت مساوی بلاک و دنبالم نیا اسیر میشی، که فالوئراش زیاد شن و از این بابت حق پدری فرزندی رو هم ادا کرده باشم. بعد از سه چهار ساعتی که نحوه پست گذاشتن و لایک و دایرکت و این ها رو براش توضیح دادم پرسید:«خب حالا چیکار باس بکنم؟» گفتم:«امممم برو عمواصغر و ممدآقا همسایه بالایی و پسر آقاجمال که خدمت با هم بودین رو فالو کن.»

گفت:«مگه اونام از این چیزا دارن؟!» گفتم:«آره بابا خیلی وقته.» گفت:«ای دل غافل...» گفتم:«یکی از عکسات رو هم بذار.مثلا اون عکسه که با موتور سی جی داری تک چرخ میزنی با عینک دودی و سبیل.» گفت:«آها راستی من شنیدم این روزا تو صفحه دورهمی یه عده دارن فحش می‌دن و یه عده هم دارن تشویق می‌کنن.آدرسشو بده بریم ببینیم چیا می‌گن به هم...» یعنی می خوام بگم که وقتی یه نفر رو همش ببخشی این فرصت رو ازش می‌گیری که بفهمه هر اشتباهی یه تاوانی داره.(سخنی از کله پاچه خوار کله پزی زاده)