طنز؛ این‌قدر فشارنیاورید

آیدین سیارسریع در ضمیمه طنز روزنامه قانون نوشت:

بیست‌و‌‌نهم فروردین 96 را در حالی شروع می‌کنیم که خبرهای تلخ و عذاب‌آور قلب انسان را به درد می‌آورد. مهلک‌ترین و سهمگین‌ترین خبر این بود که آقای محسن رضایی اعلام کرد که امسال کاندیدا نخواهد شد. ایشان برای بیان این مهم، پیامی خطاب به مردم نوشته که این‌گونه شروع می‌شود: «از اینکه در مقابل فشارها و اصرارهای شما مقاومت کردم و برای ثبت‌نام به وزارت کشور نرفتم، عذر مرا بپذیرید.» مردم ما یک اخلاق بدی که دارند این است که دم انتخابات می‌چسبند به رجال سیاسی و هی فشار می‌آورند. اگر دقت کنید معمولا آن‌هایی که آمده‌اند، می‌گویند در اثر فشارها آمده‌ایم. آن‌هایی هم که نیامده‌اند در‌حالی‌که پهلوی‌شان را می‌مالند، می‌گویند در مقابل فشارها مقاومت کردیم و نیامدیم.

سوال من از مردم این است که آخه چرا فشار می‌آورید بی‌انصاف‌ها؟ چرا رجال ما را در تنگنای عذاب وجدان و احساس تکلیف قرار می‌دهید؟ حالا فشار خوب است، چند روز پیش اینجا هم نوشتیم که طرفدار یکی از کاندیداها می‌خواست نامزد مذکور را با ریسمان به وزارت کشور ببرد؛ یعنی مردم ما تا این حد در بحث تعیین اصلح جدی‌اند. بقیه نامزدها را با تهدید شاتگان و گروگانگیری زن و بچه و... بردند وزارت کشور وگرنه نمی‌آمدند که! با این شرایط ما بعد از تایید صلاحیت‌ها با جمعی از انسان‌های مجبور ناراضی روبه‌رو هستیم که در آخر یک نفر با اکراه اول می‌شود و می‌گوید والا ما راضی نبودیم ولی حالا که اصرار می‌کنید چهار سال ریاست می‌کنم؛ البته نه فقط در عرصه انتخابات، بلکه در بقیه جنبه‌های زندگی هم ما ایرانی‌ها آدم‌های مجبور و مُکرَهی هستیم.

برعکس همه ابنای بشر ما هیچ‌گونه میلی به زر و زور و قدرت و ثروت نداریم. اصلا همه مشکلات‌مان ریشه در همین خصیصه دارد؛ مثلا همین که ما چهار تا حزب قوی و منسجم نداریم و این همه سال است کارشناسان سیاسی پرپر می‌زنند و شرحه شرحه می‌شوند برای تحزب، به خاطر این است که موضوع حزب «تلاش برای کسب قدرت» است، ما هم که قدرت دوست نداریم و معتقدیم قدرت چیه؟ اه کثافت! به قول اندیشمند بزرگ و فرانسیس فوکویامای وطنی، استاد گران‌سنگ آقای امیرحسین مقصودلو (تتلو) «درست شدن حذب‌هاى مختلف و دو دستگى به ضرر كشور است».

برای همین همان‌هایی که وانمود می‌کنند هیچ میلی به رقابت بر سر قدرت ندارند، وقتی به قدرت می‌رسند جوری به این مقوله جذاب میل پیدا می‌کنند که اشتهای‌شان با بالون معده هم فروکش نمی‌کند! آن چیزی که ما مردم معمولا نمی‌دانیم و دوستان سیاستمدار پوپولیست هم زیاد تمایل ندارند که بدانیم، این است که باید برای اداره کشور قدرت داشت، استفاده از قدرت بد نیست، این سوءاستفاده از قدرت و عدم نظارت بر آن است که در همه جای دنیا مکروه و مذموم است. این هم از پیام اخلاقی این یادداشت! پی‌نوشت: ما دوست نداریم مطلب بنویسیم تا شما بخوانید، از لایک و کامنت و این‌ها هم متنفریم. روزنامه هم که خودش می‌داند که ما از پول بدمان می‌آید و نمی‌دهد. تنها و تنها به‌دليل فشاری که هموطنان به ما وارد می‌کنند مطلب می‌نویسیم. به جان تنها بچه‌ام!