طنز؛ پوزیشن اختصاصی هر کاندیدا

پدرام ابراهیمی در ضمیمه طنز روزنامه قانون نوشت:

بعد از ثبت‌نام اسحاق جهانگیری، بحث «کاندیدای پوششی» در فضای سیاسی ایران داغ شده. حال آنکه خیلی‌ها هنوز معنی این ترکیب را نمی‌دانند. ما امروز در کنار تعریف مفاهیمی نظیر کاندیدای پوششی و غیره، برای شما باز می‌کنیم که هر کدام از نامزدها در کنار احساس تکلیف و شوق خدمت عمومی، چه پوزیشن اختصاصی‌ای در انتخابات پیش رو برای خودش تعریف کرده. نکرده بود هم ما تعریف می‌کنیم.

کاندیدای پوششی-اسحاق جهانگیری: ایشان کاندیدای پوششی آقای روحانی هستند؛ البته رییس‌جمهور مشکل پوشش ندارند و منظور از این کلمه، «من میرم جلو تو از پشت سر با مسلسل هوامو داشته باش» است.

کاندیدای یورشی-محمدباقر قالیباف: شهردار تهران از اواسط دهه هشتاد در تمام نظرسنجی‌ها شانس اول ريیس جمهور شدن بوده. (با تشکر از مرکز نظرسنجی و نظرسازی شهرداری تهران و سازمان زیباسازی شهردار تهران) سیستم ایشان معمولا یورشی است و ما بلد نیستیم نوشتنی توضیح بدهیم. عملی با گازانبر بلدیم هر کس خواست. ایشان قول هم داده‌اند درآمد کشور را دو و نیم برابر کنند. این را سه ماه بعد از حادثه پلاسکو فرموده‌اند.

کاندیدای کوششی: متاسفانه ایشان ثبت‌نام نکرد. قرار است به یاد ایشان در هنگام شمارش آرا به نفر چهارم که رسید این‌ور استادیوم بگویند: «محسن» و روبه‌رو جواب بدهد: «رضایی!»

کاندیدای بینشی- حمید بقایی: ایشان به شما نگاه می‌کند و صدای آقای احمدی‌نژاد روی تصویر پخش می‌شود. می‌گویند ایشان و آقای احمدی‌نژاد و جناب رحیم مشایی،‌ يك شكوفه گيلاس هستند در دو درخت سيب.

کاندیدای خواهشي-مصطفی میرسلیم: ایشان نمی‌خواست بیاید که. می‌دانید اقشار مردم اعم از زن و مرد و پیر و جوان و خرد و کلان چقدر اصرار و ابرام کردند تا او بیاید؟