طنز؛ بالاخره یا سرانجام؟

حسن غلامعلی‌فرد در ضمیمه طنز روزنامه قانون نوشت:

　دهخدا ایستاد پای تخته و پرسید: «شیخ اجل کیست؟» هاشمی‌طبا خمیازه‌ای کشید و گفت: «ما نیستیم!» این را گفت و سرش را گذاشت روی شانه‌ شیبانی و دو نفری خر و پفِ دو صدایی راه انداختند.

رئیسی اخم کرد و پرسید: «بالاخره شیخ اجل کیست؟». دهخدا اخم کرد و گفت: «بهتره به جای بالاخره که واژه‌ای عربیه بگین سرانجام». یکهو کواکبیان فریاد زد: «آی گوشم» دهخدا دوان دوان سوی کواکبیان رفت و پرسید: «چی شده پسرم؟».

کواکبیان با گریه گفت: «آقا اجازه؟ این قالیباف هی مدادشو می‌کنه توی گوش ما میگه چند تا هسته‌ گیلاس بده میخوام باهاشون برق تولید کنم». عارف گفت: «به ما هم گفته پوشک نوه‌هات رو بیار می‌خوام باهاشون نیروگاه بسازم!». دهخدا با خشم رو کرد به قالیباف و پرسید: «مگه با اینا برق تولید می‌کنن؟».

قالیباف پوزخند زد و پاسخ داد: «بله. مثلا همین الان با شنیدن این خبر برق از سه فاز شما پرید. پس من بالاخره تونستم با آشغال برق تولید کنم!».

دهخدا با عصبانیت گفت: «بهتره به جای بالاخره از سرانجام بهره ببری» سپس کواکبیان را از جایش بلند کرد و به جهانگیری گفت: «شما جاتو بده به کواکبیان و خودت بیا کنار قالیباف بشین».

قالیباف ناگهان برآشفت و گفت: «چهار درصد هم به ما امتیاز بدین که بغل دستی‌مون رو خودمون انتخاب کنیم». جهانگیری خندید و گفت: «نترس بابا. تحمل بغل دستی رو داشته باش!».

قالیباف خشمگین شد و گفت: «با پدیده‌ای روبه‌رو هستیم که...» ناگهان کسی از پشت پنجره‌ کلاس سرفه کرد و قالیباف ادامه جمله‌ای را که حفظ کرده بود فراموش کرد. احمدی‌نژاد از قالیباف پرسید: «برای چی کاپشن منو تنت کردی؟». میرسلیم با حالتی جدی از دهخدا پرسید: «شغلش چیه؟».

دهخدا با شگفتی پرسید: «کی؟ قالیباف؟». میرسلیم گفت: «نخیر. شیخ اجل» دهخدا تازه یاد پرسشش افتاد و گفت: «آهان... شاعر بود. شما میدونی شیخ اجل کیست؟»، میرسلیم در فکر فرو رفت. روحانی گفت: «سعدی».

قالیباف سینه‌اش را ستبر کرد و گفت: «دروغ میگه!». دهخدا نفسی عمیق کشید و گفت: «نخیر. پاسخ روحانی درست بود. شما انگار زیاد با شعر و شاعری ارتباط نداری». قالیباف اخم کرد و گفت: «ما با شاعرها برق تولید می‌کنیم»، این را گفت و انگشت سپهری را فرو کرد توی پریز برق!