به یک برانکوی بی‌رحم نیازمندیم!

آی اسپورت: انگار که هنوز برانکو به داشتن دست باز روی نیمکت عادت نکرده. پرسپولیسی که در طی دوران حضور برانکو به ترکیب‌های ثابت عادت کرده بود حالا و پس از پایان محرومیت یک ساله از جذب بازیکن به نحوی هیجان‌زده از ترکیب‌های متفاوت به خصوص در خطوط جلوی زمین استفاده می‌کند.

برانکو نه می‌تواند از بازیکنان وفادارش در نیم‌فصل اول دل بکند و نه قادر است مهره‌های نامی تازه جذب شده را نیمکت‌نشین کند. برای همین است که علی‌رغم اضافه شدن چند بازیکن به جمع سرخپوشان، جنس برانکو چندان جور نشان نمی‌دهد.

پرسپولیسی که به ساختن با محرومیت و نداشتن بازیکن عادت کرده بود حالا با جذب بازیکنان جدید، تا حدودی نظمش به هم خورده. به جای اینکه با حضور مهره‌هایی چون ترابی، شریفی و رفیعی در جلوی زمین، قرمزها هجومی‌تر شوند اما در تدارک موقعیت‌های خطرناک ضعیف‌تر شده‌اند. انتظار می‌رفت با حضور بازیکنان خلاق، خلاقیت در بازی پرسپولیس بیشتر شود اما نشده.

هنوز برانکو نمی‌داند رسن باید فیکس بازی کند یا رفیعی. هنوز مردد است که ترابی را در خط حمله به کار گیرد یا به عنوان وینگر. هنوز نمی‌داند بودیمیر باید کنار علیپور بازی کند یا اینکه تنها یک نیمکت‌نشین برای علیپور باشد. سرگیجه‌های برانکو در نیم‌فصل دوم باعث شده تا دردسرهای این مربی برای انتخاب ترکیب اصلی و حتی سبک بازی زیاد شود. دردسرهایی که هر چند ناشی از غنا است اما آسودگی خیال دوران محرومیت انگار چیز دیگری بود.

وقتی در فینال لیگ قهرمانان، دست برانکو آنچنان بسته بود که حتی در دقایقی که تیمش محتاج گلزنی بود، چاره‌ای جز به میدان فرستادن محسن ربیع‌خواه به زمین نداشت، محرومیت پرسپولیس از جذب بازیکن به شدت به چشم آمد و البته همگان سرمربی قرمزها را به خاطر نتیجه گرفتن با بازیکنان کم ستایش کردند. اما کسی فکرش را نمی‌کرد که آمدن بازیکنان جدید تا این حد هارمونی تاکتیکی پرسپولیس را به هم بریزد.

هر چند می‌توان انتظار داشت که برانکو خیلی زود دوباره این هارمونی را به تیمش برگرداند اما چاره آن انتخاب یک ترکیب اصلی همچون گذشته است. سابق بر این فاصله بین تیم اصلی و نیمکت برانکو چنان زیاد بود که این مربی دردسری برای انتخاب نفرات اصلی‌اش نداشت. نه در لیگ پانزدهم نه شانزدهم و نه هفدهم.

در هر سه این فصل‌ها برانکو از نداشتن نیمکت نزدیک به تیم داخل زمین رنج برد و حالا برای اولین بار در دوران حضور برانکو در پرسپولیس، این مربی به خصوص در پست‌های میانی و وینگر با تراکم بازیکنانی که سطح نزدیک به هم دارند مواجه شده است. بازیکنانی که کار را برای این مربی در انتخاب ترکیب اصلی سخت کرده‌اند.

وقتی فریدون زندی پذیرفت که در تیم ملی به سرمربیگری برانکو بازی کند، یکی از سوالات این بود که او قرار است جای چه کسی را در ترکیب اصلی تیم ملی بگیرد. تیم اصلی برانکو در داخل زمین چنان کامل بود که پست بازی زندی تبدیل به یکی از سوالات کارشناسان و مردم شده بود. اما دو روز بعد از اینکه زندی به اردوی تیم ملی ملحق شد او در ترکیب اصلی تیم ملی مقابل بحرین در مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ به میدان رفت و جای نیکبخت واحدی را گرفت.

نیکبختی که یکی از آماده‌ترین بازیکنان استقلال و تیم ملی در آن زمان بود. اما برانکو در آن زمان یک تصمیم قاطع گرفت و زندی را پس از یک جلسه تمرین در اولین بازی ایران در مقدماتی جام جهانی به ترکیب اصلی رساند. حالا هم برانکو نیازمند قاطعیت در انتخاب بازیکنان اصلی پرسپولیس و انتخاب سیستم بازی تیمش است.

تیم او فرصتی برای سعی و خطا ندارد و اگر دیر بجنبد و همچون بازی با مسجد سلیمان امتیازها را از دست بدهد مدعیانی همچون سپاهان و پدیده و تراکتور، اجازه هت‌تریک در قهرمانی را به برانکو و تیمش نخواهند داد.