پرچم‌ افراشته، غرور شکسته شده

سایت نود: فرقی نمی‌کند جنگ جهانی دوم باشد یا لیگ قهرمانان اروپا، خون و خونریزی باشد یا گل و گلزنی، چرچیل و هیتلر باشند یا لیگ برتر و بوندس لیگا. در هر شرایطی نبرد بریتانیا نقطه شکست آلمان‌هاست.

بر کسی پوشیده نیست که حتی زیر سایه صلح و همکاری نیروهای دو کشور تحت پیمان ناتو، انگلیس حرف‌های آن پسربچه لندنی که درباره حمله هوایی هیتلر می‌گفت موج انفجار مرا به سمت خودش می‌کشید و می‌دیدم خیابان‌ها بالا و پایین می‌روند را از یاد نخواهد برد.

همینطور آلمان هم هرگز شکست از انگلیس را فراموش نخواهد کرد. نبرد امروز آنها فقط خون و خونریزی و کشت و کشتار ندارد وگرنه آنفیلد و ویمبلی این روزها به خوبی یادآور لندن و لیورپول و کاونتری بمباران شده توسط آلمان نازی است که آن همه بغض را با سه شکست پیاپی و سنگین به نمایندگان آلمان مرحله یک هشتم پایانی لیگ قهرمانان اروپا بروز دادند.

اگر جنگ جهانی دوم و حمله آلمان به اروپا از معدود برهه‌های تاریخی بود که بریتانیای استعمارگر چهره مظلومی پیدا کرد و به عنوان یکی از دو نماینده بزرگ مردم دنیا با ایستادگی در مقابل ارتش نازی، دوست داشتنی به نظر رسید، چهارشنبه شب ۲۳ اسفند هم به جز هواداران بایرن مونیخ و البته پپ گواردیولا کمتر کسی دلش می‌خواست این لیورپول مدعی، آماده و دوست داشتنی با صلاح و مانه و فیرمینیو و فن‌دایک و آلیسون در این مرحله کنار برود.

سه بر یک به سود لیورپول، سوت پایان این دیدار و دوربین‌هایی که در حال ثبت چهره مغموم بایرنی‌های درهم شکسته هستند که آمده بودند مثل همیشه از حیثیت فوتبال کشورشان دفاع کنند و پاسخ هفت تایی شدن شالکه و حذف دورتموند را در خاک آلمان بدهند.

آلمان درست مثل جنگ جهانی دوم قلع و قمع شد و همانطور که در جنگ از صحنه‌ رقابت‌های بین‌المللی و معادلات جهانی حذف شده بود در فوتبال اروپای این فصل هم اثری از آنها نخواهد بود. مثل کارشناسانی که از غرور هیتلر در عقب نشینی و فرصت دادن به فراریان دانکرک به عنوان اشتباه بزرگ او یاد کردند، کارشناسان فوتبال هم از غرور مانوئل نویر در تقابل با مانه به عنوان اشتباه راهبردی تیم مونیخی یاد خواهند کرد.

غرور انگلیسی

نبرد بریتانیا مثل جنگ جهانی دوم برای آلمان سخت و سنگین تمام شد و هر سه نماینده آلمان در مقابل تیمی انگلیسی حذف شدند. دو گل از سادیو مانه و یک گل از فن‌دایک کافی بود تا نماینده مانشافت باز هم غرورش بشکند و تحقیر و تسلیم شود. باز هم مثل همیشه بنشینند، برنامه‌ریزی کنند و خود را برای انتقام آماده کنند.

از حیثیتشان با موفقیت‌های بعدی دفاع کنند. آنقدر مثل جام جهانی بجنگند و تلاش کنند تا باز هم بر قله افتخار بایستند و از دشمنان قدیمی انتقام بگیرند. انگلیس حرف‌های پسربچه لندنی‌اش را از یاد نبرد. حرف‌های آن پسر، بغض شد، روحیه شد، مشت و فریاد شد و بر سر دشمن همیشگی فرود آمد.

اما هر چند سال هم طول بکشد باید منتظر رویارویی دوباره تیم‌های انگلیسی و آلمانی، این دشمنان قسم خورده زیر پرچم صلح باشیم. کسی چه می‌داند، شاید همین فصل بعد دوباره نیروهای دو کشور در مرحله‌ای از لیگ قهرمانان در مقابل هم صف‌آرایی کنند و بایرن مونیخ و بوندس لیگا از خجالت نماینده‌های بریتانیا دربیایند چون آلمان‌ها هرگز شکست از انگلیس را فراموش نخواهند کرد.