گوگل عزیزتر از جان، دل تو برای ما تنگ نشده؟
از یک روز مشخص شروع شد. اینترنت قطع شد و دیگر برنگشت. زمان آغازش را همه میدانیم، اما زمان پایانش هنوز نامعلوم است.
جاوید مومنی در یادداشتی در پیام ما نوشت: از یک روز مشخص شروع شد. اینترنت قطع شد و دیگر برنگشت. زمان آغازش را همه میدانیم، اما زمان پایانش هنوز نامعلوم است. در این فاصله، چیزی بیشتر از «دسترسی» از دست رفته؛ ما بخشی از ریتم عادی زندگیمان را گم کردهایم، ریتمی که در آن، اطلاعات بهجای جستوجو، به سمت ما میآمدند؛ نه فوری، نه تصادفی، بلکه تنظیمشده بر اساس تکرار و رفتار.
سیستمی که بیصدا ما را میشناخت
برای من، اینترنت فقط ابزار کار نبود. یک لایهی پنهان بود که زندگی روزمره را نرمتر میکرد. صبحها که میآمدم سراغ گوشی، لازم نبود دنبال خبر بگردم؛ خبرهای فناوری خودشان میآمدند. نه هر خبری، آنهایی که به کارم میآمد. همسرم دنیای خودش را داشت؛ الگوریتمها میدانستند چه چیزهایی برایش جذاب است. دوستانم، هر کدام در یک جهان موازی کوچک زندگی میکردند؛ یکی با فوتبال، یکی با بازار، یکی با سرگرمی. مادرم طرحهای پته میدید، و رهام و ماهان، خواهرزادههای کوچکم انیمیشنهایی که دقیقاً برای سنشان مناسب بود.
اینها را هیچوقت «شناخت» حساب نمیکردیم. بیشتر شبیه یک عادت بود؛ عادت به اینکه جهان، خودش را تا حدی تنظیم میکند. حالا همهی آنها، نه فقط برای من برای همه قطع شده و جایش را چیزی گرفته که بیشتر شبیه حدس زدن است تا دانستن.
وقتی هر چیزی میتواند «وایرال» باشد
در این مدت، بیش از هر چیز یک تغییر را حس کردهام: قبلاً برای باور کردن یک محتوا، مسیرش مهم بود؛ اینکه از کجا آمده، چقدر دیده شده، چه کسانی دربارهاش حرف زدهاند. یک جور شبکه نامرئی از نشانهها وجود داشت که کمک میکرد تصمیم بگیریم.
الان اما آن شبکه نیست، یک ویدیو حتا اگر واقعاً دیده نشده باشد، میتواند فقط با یک تیتر، «وایرال» به نظر برسد. نه چون ما سادهتر شدهایم؛ چون ابزار مقایسه را از دست دادهایم.
از بیرون شاید اینطور به نظر برسد که روایتها پررنگتر شدهاند. اما از داخل، حسش بیشتر شبیه فشار است تا اقناع. انگار بعضی چیزها باید بزرگ به نظر برسند، حتی اگر در تجربه واقعی ما کوچک باشند.
بهعنوان کسی که با سیستمها کار میکند، این وضعیت آشناست:
وقتی یک سیستم مانیتورینگ را خاموش میکنید، خطاها کمتر نمیشوند فقط دیده نمیشوند. در عوض، تفسیرها بیشتر میشوند. هر کسی با دادهی محدود خودش، یک تصویر کامل میسازد.
شاید برای همین است که حالا، حتی واکنشها هم با تأخیر میآیند.اول سکوت، بعد تردید، و بعد خیلی آهسته اشاره به اینکه شاید این وضعیت، هزینه و خسارتی هم داشته باشد.
فهمی که جای خودش را به روایت داد
این روزها بیشتر از همیشه به این فکر میکنم که ما چقدر به آن «آشنای بینام» عادت کرده بودیم. سیستمی که بدون اینکه دیده شود، کمک میکرد جهان را کمی قابلفهمتر ببینیم. حالا که نیست، نه فقط خبرها دورتر شدهاند، بلکه خودمان هم برای هم غریبهتر شدهایم. هر کسی در یک دایرهی محدودتر، با دادهی کمتر، و اطمینان پایینتر.
شاید برای همین است که این سؤال جدیتر از شوخی به نظر میرسد: گوگل، تو دلت برای ما تنگ نشده؟
یا دقیقتر: ما چقدر سریع به سیستمی عادت کردیم که بدون آن، حتی تشخیص سادهترین چیزها هم به حدس وابسته میشود؟
نظر کاربران
واقعا چرا اینترنت رو وصل نمی کنند؟ حداقل گوگل و جی میل رو باز کنند. آخه ستم تا چه حد؟
اگه اینترنت رو قطع نمیکردن اوضاع بیکاری به اینجا نمیرسید، نصف آدمایی که میشناسم یا شرکتشون منحل شده یا تعدیل نیرو شدن؛ حفظ نظامتون به هر قیمتی یعنی خریت محض
یه ساعت پیش درخواست کردم از اینترنت بگی و گفتی،مرسی برترینها😔
موتور جستجوها یا هوش مصنوعی های ایرانی خیلی افتضاحن
کار با ذره بین انقدر عصابمو خورد میکنه که میخوام سرمو بکوبم به دیوار
قدر گوگل رو ندونستیم
از دیشب پنجاه تا داروخونه رو گشتم از هلال احمر و سیزده ابان داروی خودایمنیم نیست الان ازاد از یه جا خریدم سه میلیون و ششصد هزار تومن فقط پول باشه مشکل مملکت حل میشه به اطلاعات دارویی زنگ زدم که بپرسم کجا دارن میگه تلفن جواب نمیدیم برو سایت سایت بی صاحابم وا نمیشه بعد اون بسیجی های مغز فندقی میگن اینترنت به چه درد مردم میخوره
خاک بر سرتون
به جای اینکه بگید ایران عزیزتر از جان ...
پاسخ ها
اگر ایران عزیز بود که فرار نمی کردن برن اون ور دنیا بشینن برا بابا ترامپشون نسخه بپیچند که بیا و بمب بیانداز روی سر دانش آموزان میناب ، اف بر همه ی کسانی که باعث و بانی این شدند که دیوانه ای از اونپر دنیا بخودش اجازه بدهد بیاید تا مردم را بمباران کند فقط چون احمقهایی مانند اینان هنوز وجود دارند
زندگی بدون اینترنت دیگه واقعا سخته
من ب نت بینالمللی احتیاج ندارم ،
ولی امیدوارم زودتر وصل بشه تا عزیزان هموطنم دسترسی داشته باشند
چتونه اینقدر حقیر و ذلیلید! واقعا چندش آورید.
اتفاقا خوب شد یه مدت شبکه های اجتماعی و گوگل بسته شدن که تجربه ای جدید و جالبیه اگر شماها فقط سیاه نمایی نکنید و چشم باز کنید فرصت ها و زیبایی هاش رو هم می بینید!
پاسخ ها
برای امثال شما که اینترنت فقط جنبه سرگرمی داره، و نمیتونید یک دقیقه سر از گوشی و مزخرفاتش بردارید بعله، قطعیش خوبه. اما برای کسی که داره باهاش کار میکنه و نون شب درمیاره، قطعی اینترنت یعنی قطعی زندگی. سعی کن بفهمی.
ما خیلی بدبختیم خیلی
کاری جز قطع کردن بلد نیستن
اینترنت حق مردمه :) اینو بفهمین :))))))💔