اشتباه فاحش موسوی در عاشورای ۸۸

عاشوراي ۸۸ در حالي مردم از عزاي حسيني به خانه برگشتند كه در اخبار سراسري سيما با صحنه‌هاي عجيبي در برخي خيابان‌ها روبه‌رو شدند؛ شعارهايي كه قلم از تكرارش شرم دارد و «مرگ بر اصل ولايت فقيه» ساده‌ترين آنها بود. مردم صداي سوت و كف و هلهله شنيدند، حمله به جوانان نيرو انتظامي را ديدند، آتش‌زدن پرچم‌هاي عزاي اباعبدالله را ديدند و شوكه شده، خيره به تلويزيون ماندند؛ آيا اينجا تهران، بزرگ‌ترين شهر شيعه جهان بود؟ و تازه مردم هنوز خبردار نشده بودند كه آشوبگران جواني را زنده آتش زدند، جواني را برهنه كردند و هر كس با هر چه در دست داشت، بر سر او ريختند!

موسوي به عنوان يك سياستمدار شيعه در كشوري كه عاشورايش مرزبندي سياسي و بعضاً حتي مذهبي و ديني نمي‌شناسد، بايد از فجايع پيش آمده اعلام برائت مي‌كرد و البته راه هم براي چنين اعلام برائتي باز بود، چه آنكه رسانه‌هاي حامي نظام اصراري بر الحاق هتك‌كنندگان عاشوراي ۸۸ به او نداشتند و بارها اعلام كردند توهين‌كنندگان به عزاي حسيني قريب به اتفاق بهايي و سلطنت‌طلب و اعضاي گروهك تروريستي مجاهدين خلق هستند كه از اساس رأيي نداده و انتخابات را تحريم كرده بودند و اين يعني حساب اين جماعت را از ۱۳ ميليون نفري كه در انتخابات به موسوي رأي داده اند، جدا كردند. اما ميرحسين موسوي در يك موضع‌گيري عجيب، آشوبگران را مردم خداجويي ناميد كه ياحسين‌گويان به خيابان آمده‌اند! او اصرار غريب و فخر عجيبي داشت كه اين آشوب خونين را به نام خود و حاميانش تمام كند، مردمي كه ۱۳ ميليون نفر بودند وگرچه برخي شان در مورد نتيجه انتخابات ۸۸ ابهاماتي داشتند، اما راضي بودن آنها به هتك عاشوراي حسيني و حمله به عزاداران امام حسين عليه السلام ظلم بزرگي بود. موسوي در بيانيه‌اش تاكيد دارد كه ما براي مراسم عاشوراي ۸۸ بيانيه و دعوتي نداشتيم، ولي مردم (مردم؟!) خودجوش آمدند و با خودش نمي‌گويد چرا خودم را به جماعتي مي‌چسبانم كه با دعوت من و خاتمي و كروبي به ميدان نيامده‌اند؟ و نمي‌گويد اگر من دعوت چند ماهه رسانه‌هاي منافقين و بهايي و سلطنت براي آشوب در عاشورا را ناديده بگيرم، آيا باقي مردم هم ناديده مي‌گيرند و همه برنامه ريزي‌ها براي هتك عزاي حسيني را كن لم يكن تلقي مي‌كنند؟