طنز: ما همه درخواست آب داریم!

وحید‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ میرزایی در روزنامه شهروند نوشت:

سال‌هاست با تلاش‌های بی‌وقفه و خالصانه مسئولان و با مدیریت مدبرانه و هوشمندانه‌ آنان، دریاچه ارومیه، زاینده‌رود اصفهان و چند رودخانه دیگر در طول‌سال بارها خشک می‌شوند. این مدیریت کارآمد باعث شده است در طول ١٢ماه سال، ١٠ماه رودخانه زاینده‌رود همچون دهان هموطنان‌مان وقتی ساقه طلایی می‌خورند، خشک و بی‌آب باشد و دریاچه ارومیه نیز در طول‌ سال مساحتش کم و زیاد ‌شود. فقط سوالی که این‌جا مطرح می‌شود، این است که دوستان اگر می‌خواستند دریاچه ارومیه، زاینده‌رود و محیط‌زیست کشور را مدیریت نکنند، چند ماه از‌ سال زاینده‌رود خشک بود؟ الان مدیریت شده است، وضعش این است! باور بفرمایید اگر دوستان این مسائل را درحالت اتوپایلوت قرار داده و ولش می‌کردند به حال خودش و دست بهش نزده و اجازه می‌دانند اکوسیستم به حالت طبیعی فعالیت خور را ادامه دهد، رودخانه‌ها و دریاچه‌های طبیعی کشور بیش از دوماه از‌سال پر آب بود. اصلا مدیریت کشور در تمام این سال‌ها، سیستم ذهنی ما را به شکلی درآورده است که وقتی مسئولان تصمیم بر مدیریت کارآمد می‌گیرند، ما بیشتر نگران می‌شویم و توی دلمان رخت چرک می‌شویند. علی‌ای‌حال چون قصد سیاه‌نمایی و لوث کردن تلاش‌های مسئولان را نداریم، سعی می‌کنیم این موضوع را به فال نیکمان بگیریم (فال نیک عضوی از بدن است که تازه کشف شده و برای دایورت اتفاقات خوب از آن استفاده می‌شود.) بنابراین در این‌جا به اظهارنظرها و واکنش‌های مختلف مردم عزیز- که بارها گفته شده از مسئولین جلوترند- در این مورد می‌پردازیم.

- «عباس بهادری» ٦١ساله، بازنشسته‌ اداره‌ دخانیات، ساکن ارومیه است. وی از روزگاری می‌گوید که آب دریاچه به قول خودش تا خرتناق پیشروی کرده بود: «اون زمان‌ها همه چی بهتر بود. ارزونی بود. مردم خوش بودند. به هم رحم می‌کردند. ملت راست می‌گفتند. دروغگو کم بود. بارون رحمت زیاد می‌اومد و همه‌جا پر از آب بود. اما الان... هی .. الان... چی بگم. آخه هرچی بگم که چاپ نمی‌کنین تو روزنومتون.»

- «اردک نوک خنجری» یکی از پرندگان نادر دنیاست که زیستگاهش دریاچه ارومیه است. وی در سال‌های اخیر به دلیل خشکسالی رو به انقراض رفته. همراه آخرین بازمانده این پرنده نادر شدیم تا درباره وضع اکوسیستم آن منطقه گفت‌وگویی صمیمانه داشته باشیم که متاسفانه در آخرین لحظه توسط گلوله یک تفنگ شکاری از میان ما رفت و منقرض شد. روحش شاد و یادش گرامی.

- «آناستازیا داوودی» یک شهروند معمولی است. دختر ٢٤ساله‌ای که به تازگی بینی‌اش را به تیغ جراحان سپرده، نوکش را داده بالا و گونه‌هایش را کاشته که انصافا از حق نگذریم، بینی‌اش خوب از کار درآمده است. او قول داد دکترش را به ما معرفی کند. آناستازیا درباره‌ زاینده‌رود می‌گوید: «ای کاش آب دوباره به زاینده‌رود برگرده و من بتونم با نامزد آینده‌ام، هر روز برم لب آب و باهاش راجع به آیندمون صحبت کنم. البته فکر می‌کنم با بازشدن آب، حاشیه‌ رودخونه کمی شلوغ شه و من اونطور که دلم می‌خواد، نتونم باهاش صحبت کنم و با هم تعامل سازنده داشته باشیم. این شلوغی کمی آزاردهنده است. آخه می‌دونید، من دوست دارم وقتی رو‌به‌روش نشستم و باهاش درباره آینده حرف می‌زنم، چشم‌هام رو ببندم و با تمرکز حرف دلم رو بهش بزنم، اما گاهی شلوغی نمی‌ذاره. هِی آدم رد میشه. اَه. مرسی»

- مجری خبر ٣٠: ٢٠ قبلا یک شهروند معمولی بود اما الان کمی غیرمعمولی شده است. او درباره مدیریت منابع آبی و محیط‌زیست می‌گوید: «ایرانیان سلام. به ٢٠:٣٠ خوش آمدید. با خشک‌شدن برخی رودخانه‌های ایران «وندی شرمن» معاون وزیر امورخارجه سابق آمریکا و نیز توماس ادیسون رئیس اندیشکده آمریکای جدید در اظهارنظری گستاخانه و مداخله‌جویانه خواستار تشدید تحریم‌ها برعلیه ایران شدند. این درحالی است که آمریکا و کشورهای غربی با وجود بارش‌های زیاد درکشورهایشان، سال‌هاست به دلیل سوءمدیریت با مشکل خشکسالی مواجهند و قصد دارند با جنگ رسانه‌ای موسوم به جنگ آب، حضور خود در خاورمیانه را توجیه کنند.»