طنز؛ حیا کن، رها کن!

مهرشاد مرتضوى در ضمیمه طنز روزنامه قانون نوشت:

واقعا دولت مسخره‌ قرارداد بستن را در آورده و هر روز یک قرارداد جدید با یک شرکت هواپیمایی و ریلی و نفتی جدید امضا می‌کند. کجاست آن روزهای درخشان دولت قبل که سالی یکی دوتا قرارداد امضا می‌شد، آن هم برای احداث مسکن مهر و کاخ ریاست جمهوری در کومور؟! اصلا سوال اینجاست که تا پول‌های بلوکه آزاد شد، باید بروید خرید کنید؟ اگر سر برج پول کم بیاید من چه خاکی سرم کنم؟ این بابای بدبختت از صبح تا شب جون می‌کنه... ببخشید خط رو خط شد. عرض می‌کردم، خودمان هر سال شب عید در خرید پرتقال و موز مشکل داریم، آن وقت تا شرکت ایرباس می‌گوید «داداش شب کریسمسی دستم تنگه، یه کمکی برسون» دولت سریع می‌گوید: «اون ایرباسا چند قیمته؟ باشه من صد تا بر می‌دارم، بقیه پولشم مال خودت!»

در حالی که باید به همان توپولف راضی باشیم، چون احتمال سقوط همیشه هست و اگر قرار باشد سقوط کنید، هواپیمای دهه ۴۰ با هواپیمای مدرن فرقی ندارد. ما نباید به این شرکت‌های معلوم‌الحال غربی پول بدهیم، بلکه باید بگذاریم در برف و یخبندان زمستان از بین بروند و خودمان بشویم برترین تولیدکننده هواپیمای دنیا! (البته قبلش باید یک شرکت هواپیمایی تاسیس کنیم.)

تازه فقط هواپیما نیست. ما باید چیزهای دیگری را هم از سایر کشورها نخریم. یکیش همین گلابی آمریکایی که آقای جلیلی به درستی اشاره کردند. واقعا ما باید به خاطر گلابی دستمان جلوی بیگانگان دراز باشد؟ گلابی‌های خودمان چه کم از لاله‌ قرمز دارند؟ اصلا یک سال گلابی نخوریم، چه می‌شود؟ بعضی از دوستان اشاره می‌کنند که همان گلابی هم نباشد برای تیتر زدن علیه دولت کفایت می‌کند. در هر صورت، باید مراودات گلابی محور با آمریکا به گفتن «آخه گلابی!» به آن‌ها محدود شود.

یک مورد دیگر همین قراردادهای نفتی است. وزیر نفت گفته شرکت خارجی یک میلیارد می‌گیرد و کار را انجام می‌دهد، اما شرکت داخلی سه میلیارد گرفته و هنوز انجام نداده. خب فدای سرتان که انجام نداده، در عوض پولش به جیب خودمان می‌رود. حالا اینکه جیب یک مقدار سوراخ است اشکالی ندارد، باز هم می‌ریزد روی زمین خودمان و خودی‌ها جمع می‌کنند. متاسفانه وزیر نفت با فرافکنی تاکید می‌کند که زود انجام شدن کار مهم است، در حالی که تجربه یکی دو دهه اخیر نشان داده این همه سال هیچ کاری زود انجام نشد، هیچ اتفاق خاصی هم نیفتاد. بخش مهم، همان پول است که نباید به دست خارجی‌ها بیفتد و باید بین همین عزیزان زحمتکش داخل کشور تخس شود.

در زمینه واردات هم آن زمان، دولت خدمتگزار همه بودجه را می‌داد و دسته بیل وارد می‌کرد تا همگی بیل بزنیم و اشتغال افزایش پیدا کند. اما امروز شاهد این هستیم که دولت یک بیل مکانیکی وارد می‌کند، بیست نفر بیکار می‌شوند. شما انتظار دارید با ادامه یافتن این روند، حالی به آدم بمونه؟ یا به بیان دیگر، کسی بر سر کار باقی بماند یا همه بیکار شوند؟

پس نتیجه می‌گیریم که دولت باید حیا کند و رها کند و زمام کار را به دست توانای اصولگرایان بسپارد و اين قدر خرج روى دست كشور نگذارد.