پیشنهادهای فرهنگی آخر هفته

برترین ها - ایمان عبدلی:

نمایش خانگی: «آدت نمی کنیم» به کارگردانی ابراهیمیان و با بازی ؛هدیه تهرانی، حمید آذرنگ، محمدرضا فروتن و ساره بیات، فیلمی درباره ی خیانت و شک و در کل روابط خانوادگی با بی شمار سکانس هایی که فیلم های فرهادی را به یاد می آورد. «تم» مسئولیت در قبال رفتار و دامنه ی فراگیر هر رفتار انسان در لابیرنت رفتارهای دیگران دست مایه داستان استاد دانشگاهی شده که با یکی از شاگردانش ارتباط دارد و از جایی به بعد همسر استاد متوجه ماجرا می شود...ضعف بزرگ کار شخصیت پردازی های نه چندان کامل است که موجب شده رفتار و سکنات آدم های داستان بعضا قابل باور نباشد به طور مثال نیمی از فیلم بر ابهام این که استاد دانشگاه چه شکل ارتباطی داشته پیش می رود اما استاد با بازی فروتن از بیان یک جمله در رفع ابهام کار عاجز است و کل روابط علت و معلولی داستان را با تکان مواجه می کند، انگار این کاراکتر عمدا سکوت می کند تا فیلم ادامه داشته باشد. به هر حال آدت نمی کنیم لحظات خوب هم دارد و می شود برای تماشا در منزل تحملش کرد.

کتاب؛ «اتحادیه ابلهان» نوشته جان کندی تول با ترجمه پیمان خاکسار، کتابی که با تاخیر به ایران رسید اما باز هم جای شکرش باقیست، اثری که از همان مقدمه و شکل انتشارش و خود کشی نویسنده شما وارد سرزمینی از عجایب می کند که در عین حال خواندنی است، داستان یک مادر و پسر احمق و ابله که به هیچ قاعده ای تن نمی دهند و با نگاه هجو امیزشان نظم دنیای مدرن را ناخواسته به سخره می گیرند با نثری قدرتمند و کاراکتر سازی و فضاسازی های کم نظیر، داستان خواندنی است تا حدی که کتاب و آدم هایش پشت سرت راه می افتد و دائما دلتنگشان می شوید. داستان ظاهرا ساده ای که کلی نقد قدرتمند جامعه شناسانه پشت واژه هایش دارد، نکته ی آخر در مورد اتحادیه ابلهان این که کمدی کم نظیر کتاب پس از 40 سال از ایران تا آمریکا شما را می خنداند، حیف است خوانده نشود.

اکران؛ «متولد۶۵» به کارگردانی مجید توکلی و با بازی هنگامه حمیدزاده و پدرام شریفی، یک فیلم سینمایی اصیل از این لحاظ که قصه دارد و دنبال ادا و اطوارهای شبه روشنفکرانه نیست و البته کلی رویا پردازی دارد. داستان یک زوج که تصمیم می گیرند تمام هوس های مالی را عینیت ببخشند، فضای کمیکی که در بطن ما چرا غم دارد اما چون در اجرا قابل تحمل در آمده دوست داشتنی نشان می دهد. زوج ماجراجوی داستان خود را مشتری ماشین های لوکس جا می زنند تا تجربه ی سوار شدن اتومبیل های گران قیمت را داشته باشند. آن ها مشتری املاک باکتری می شوند تا به اندازه نیم ساعت در برج های بالای شهر نفس بکشند و...فیلم مملو از این موقعیت های شیطنت آمیز است و فاصله طبقاتی را برای متولدین دهه ای که حالا به سال های انتخاب رسیده اند کاملا ملموس اما نه شعاری به نمایش می گذارد، این ها همه نه این که ایراد ندارد که دارد اما خب وقت بیرون آمدن از سینما پشیمان نیستید!

تماشاخانه؛ «می سی سی پی نشسته می‌میرد» به کارگردانی همایون غنی زاده و بازی ویشکا آسایش، بابک حمیدیان، سجاد افشاریان و...در تالار وحدت در حال اجراست، بر اساس نمایشنامه «ازدواج آقای می سی سی پی» اثر فردریش دورنمات. به طور کلی این نمایشنامه محبوبیت زیادی برای اجرا دارد شکل داستان طوری است که کار گردانان تئاتر را وسوسه می کند حتی یکی مثل سمندریان را که سال ها پیش همین متن را روی صحنه برد. داستان خاص کار که تلاقی جهان بینی های مختلف در تیپ هایی نمادین را در خودش دارد جذاب و هر بار شنیدنی است. یکی کمونیست، یکی سرمایه دار و دیگری فارغ از هر چیز و فقط به دنبال لذت. غنی زاده هم موفق شده با بهره گیری از بازیگران مناسب به اصطلاح کار را در بیاورد، اقدامات مثل انتخاب موسیقی متناسب با حال و هوای کار هم که مزید بر علت شده، فقط می ماند زمان طولانی نمایش که می توانست کوتاه تر باشد.

کیوسک؛ «دنیای تصویر» در شماره مهر ماه پرونده ای ترتیب داده که موضوعی جذاب و خواندنی دارد، حتی برای آن های که خیلی سینمایی نیستند. بررسی و مرور ۱۰۰ کاراکتر ماندگار سینما و تلویزیون ایران. از قبل انقلاب تا سال گذشته، پرونده ای که برای فیلم باز ها لذت مرور قهرمان های سینمایی را دارد و برای آنهایی که خیلی سینمایی نیستند هم به نوعی راهنمای فیلم دیدن است. در این پرونده از امیر پوریا تا جواد طوسی نوشته اند و می شود به قطعیت گفت که حداقل ۸۰ درصد انتخاب ها قابل قبول و مورد توافق است. نباید فراموش کنیم که به هر حال در انتخاب کاراکترهای زن ماندگار خصوصا قبل انقلابی ها محدودیت های زیادی است و وقتی ملاحظات درون مجله ای هم افزون می شود، درصدی از انتخاب ها از اعتبار می افتد. در هر صورت با همه ی معایب کار این شماره «دنیای تصویر» خریدنی و آرشیو کردنی است.