یک کلاس درس در نارمک، ایرانی را به صدر دنیا برد

برترین‌ها: ویدیویی از یک کلاس درس در ۴۸ ساعت اخیر در اینستاگرام بسیار خبرساز شده است؛ ویدیویی کوتاه اما تکان‌دهنده که در سکوت آغاز می‌شود و در بغضی فروخورده به اوج می‌رسد. معلم کلاس مورد بحث وقتی وارد کلاس می‌شود با صحنه‌ای شگفت‌انگیز روبرو می‌شود؛ صحنه‌ای که نه شبیه یک روز معمولی مدرسه، که شبیه آیینی جمعی برای سوگواری و همدلی است.

دانش‌آموزان سیاه‌پوش و محزون این کلاس در سوگ صدرا سلطانی، فرزند ۲۴ ساله آقای معلم، ایستاده‌اند. تصویرش را روی دیوار انداخته‌اند و موزیکی حماسی همزمان پخش می‌شود؛ نوایی که نه صرفاً برای اندوه، که برای بزرگداشت و ایستادگی انتخاب شده است. میز معلم عرصه گرامیداشت صدرا سلطانی شده؛ روبان مشکی، گل و اکسسوری متناسب با فضا چیده‌اند و روی تخته کلاس اسم صدرا سلطانی را نوشته‌اند. همه‌چیز حساب‌شده است، بی‌اغراق و بی‌نمایش؛ ترکیبی از احترام، عشق و شعور.

معلم ناگهان با تصویر پسرش مواجه می‌شود. دست به جانش می‌کشد، سرش را پایین می‌اندازد، آشکارا بغضش را فرو می‌خورد. توان قدم برداشتن ندارد. لحظه‌ای مکث می‌کند؛ زمان انگار از حرکت می‌ایستد. به نشانه تشکر دستش را روی سینه می‌گذارد؛ حرکتی ساده اما سرشار از معنا. دانش‌آموزان زیر غم مهیب ایستاده‌اند. همه به او نگاه می‌کنند و او به زمین نگاه می‌کند. سکوتی سنگین میانشان جریان دارد؛ سکوتی که از هزار کلمه رساتر است.

چند قدم برمی‌دارد، سمت میزش می‌رود. این بار بغضش ترکیده است. پسر ۲۴ ساله‌اش در نارمک روی زمین افتاده؛ جمله‌ای که در ویدیو تکرار نمی‌شود اما در ذهن مخاطب طنین می‌اندازد. انگار تو گویی یک سرو از شهر کم شده. تصویر پدر و شاگردانش، در قاب کوچک یک کلاس، به نمادی بزرگ‌تر تبدیل می‌شود؛ نماد فقدان، اما همزمان نماد کرامت.

بچه‌های کلاس ترکیبی از بهت و خشم و غم هستند. آیا چیزی مثل قبل می‌شود؟ پرسشی که شاید در ذهن تک‌تکشان می‌گذرد. یکی از بچه‌ها خطابه‌ای می‌خواند در رثای صدرا؛ کلماتی شمرده، محترمانه و عمیق. معلم این بار شاگرد درس جوانمردی بچه‌های ایران شده است؛ جوانمردی‌ای که نه در شعار، که در عمل و در همراهی معنا پیدا می‌کند.

هر که ویدیو را می‌بیند از این حجم شعور و آگاهی و تمدن بهت‌زده است. این فقط یک مراسم ساده در یک کلاس درس نیست؛ روایتی است از نسلی که بلد است چگونه همدلی کند، چگونه حرمت نگه دارد و چگونه در اوج اندوه، قامت راست کند. مخاطب ویدیو گریه نمی‌کند اما غرور دارد؛ غروری شبیه مادران داغدار این روزها که سوگ خم نکرده‌اند. غروری آمیخته با درد، اما استوار.

این روزها ایرانی مدرن‌ترین شهروند خاورمیانه است؛ نه به واسطه ساختمان‌های بلند و خیابان‌های شلوغ، که به دلیل همین لحظه‌های انسانی، همین رفتارهای سنجیده و همین همدلی‌های بی‌هیاهو. شک نکنید؛ این همه آگاهی به زیبایی ختم خواهد شد. از دل همین کلاس‌های درس، از دل همین بغض‌های فروخورده و دست‌هایی که بر سینه می‌نشینند، آینده‌ای ساخته می‌شود که شاید هنوز نیامده، اما نشانه‌هایش آشکار است.